نبرد تمدنها؛ "ولایت فقیه" و "لیبرال دموکراسی" ("خون خامنه ای"، "امپراتوری ترامپ" را غرق خواهد کرد)
بمناسبت چهلم شهادت امام امت، مصلح مجاهد، خامنه ای عزیز - 1405
بسمالله الرحمن الرحیم
محضر برادران و خواهران عزیز سلام عرض میکنم.
از دست دادن انسانی بزرگ و استثنائی از سنخ مشرب انبیایی را تسلیت عرض میکنم. پیامبر اکرم(ص) فرمودند: علماء امتی افضل من انبیاء بنی اسرائیل. آن بخشی از علماء امت که به وظایفشان عمل میکنند، از بسیاری از پیامبرانی که قبلاً برانگیخته شدهاند، از جمله در بنی اسرائیل، برتر هستند. این مرد بزرگ، و این نشان الهی، به همه وظایفش عمل کرد. همه ملت و همه ملتها امروز شاهدند. تسلیت برای از دست دادن چنین انسانی و تبریک به مناسبت داشتن چنین رهبرانی، چنین امامی و همچنین چنین امتی. این کارهایی که مردم ما الان دارند میکنند، هیچ ملتی در دنیا این کاره نیست. یعنی یک هزارم این مسائل و مشکلات و تهدیدها، هر جای دنیا که باشد، یک هزارم آن، همه فرار میکنند. هر کس در لانه و خانه خودش میرود به فکر خودش است و به جان هم میافتند. میترسند. نامه غلط کردن به دشمن مینویسند. خیانت میکنند. و این مردم همه این مسیر را معکوس طی کردند.
خب، الان که داشتیم میآمدیم با دوستان، خیابانها همهجا ملت با عشق شعار میدهند. کسی هم آنها را نمیبینند، نمیخواهند کسی آنها را ببیند. از آن جالبتر در همین کوچهپسکوچههای اطراف مسجد، الان داشتیم میآمدیم، دیدیم ته یک کوچه فرعی بنبست که اصلاً کسی آنجا نمیرود، در خانههایشان آمدهاند همین مثلاً حجله بستهاند، عکس رهبری را، عکس آقا را گذاشتهاند و ایستاده، آن یکی آنجا شربت گذاشته که اصلاً کسی در آن کوچه نمیرود، سر راه نیست. در یکی دیگر از کوچهها دیدم که یک خانمی با دو سه تا بچه کوچک نسشتهاند، عکس ایشان را گذاشتهاند. گلدانهای خانه را آورده گذاشته کنار کوچه. در پارچ یک شربت با لیوان دستش هست. ماشینی، چرخی، موتوری هر کس رد میشود، جلو میآید. خب، اصلاً یک همچین مردمی تبریک ندارد؟ یک همچین امتی و یک همچو امامی که شما در تمام دنیا، تمام این رهبران و شاهها و رئیسجمهورها و غرب و شرق و چپ و راست، همه آنها را هم با شخصیت این آدم مقایسه کنید ، اغلب آنها فاسد. فساد مالی، فساد اخلاقی، فساد سیاسی، فساد اعتقادی. یک چهار پنج تاشان فرعون، بقیه هم مثل برده گوش به فرمان اینها هستند. همه مادی، خودخواه، زندگیهای اشرافی، بیدین، بیمردم، بیخدا و حیوانصفت هستند.
شما دیدید مقامات اصلی کشورهای مطرح دنیا، از جمله آمریکا و اروپا، همهشان توی جزیره خوکدانی بودند که به بچههای پنج شش ساله تجاوز میکردند، میکنند. همه آنها عکس و فیلم دارند. نصفشان هم فیلمهایشان چند میلیون اُکر و فیلم منتشر نشده. باز معلوم نیست آنها کیان. همه مقامات کشورهای منطقه که متحد آمریکا و اسرائیلاند، نوکرشان اینها بودند. رئیسجمهورهای آمریکا، شاه، خانواده سلطنتی شاه انگلیس، فرانسه، بلژیک، آلمان، همه آنها کثافت هستند. اینجا اینها دارند بر مردم حکومت میکنند. اصلاً چیزی به نام تقوا و اخلاق. من اصلاً خجالت میکشم اینها را مقایسه کنم با ایشان، با امام خمینی یا امام خامنهای. اصلاً اینها مقایسه میشوند؟
تمام زندگیشان تقوا بود، تمام زندگیشان فداکاری بود. تمام زندگی ایشان سالم، زاهد و مردمی بود.
دوستان میدانید رهبری گاهی پول قرض میکرد، میگفت باز برمیگردم، به شما پس میدهم. ایشان آگاهانه رفت به سمت شهادت. کل لوازم زندگی ایشان یک وانت بود. پنج شش تا کامیون بقیه کتابها و همه لوازم خانهاش کهنه و ساده بود. منتشر کنند، نود درصد مردم باور نمی کنند.
همسر ایشان سرطان داشت و دو- سه سال بود که خیلی درد میکشید و رنج میبرد. ایشان در همان خانه بود. اینها که میگویم، نزدیکان ایشان گفتند من شنیدم گفت ایشان هر روز که میرفتند دفترشان، همان بغل نزدیک هم دیگر، کار میکردند. در بین کارهایی که انجام میدادند، روزی سه بار، سه تا مثلاً ده دقیقه کنار بستر همسرشان مینشستند. با ایشان حرف میزدند، احوالش را میپرسیدند و باز میرفتند.
ایشان این اواخر به دخترانش، به بچهها گفته بودند که دوروبر من لازم نیست زیاد بیایید. از جمله یک دخترشان که جانم میگوید که دیگر به خانه ما کمتر بیایید. دختر ایشان میگوید که ما دنیای بعد از شما، زندگی بدون شما را نمیخواهیم. اگر قرار است برویم، همه با هم میرویم. و همه با هم رفتند. ایشان، دخترش، دامادش، عروسش، نوههایش، همه با هم رفتند. بالاخره ایشان با خانوادهاش با هم یک مسافرت رفتند.
این صحبت آخرش دو تا نکته مهم داشت. گفت این مردم راه خودشان را پیدا کردهاند. معنیش این بود که اگر من نباشم، این مردم کنار نمیروند. اینطوری نیست، این مردم ادامه میدهند. این حرفی بود که امام هم گفت. قبلاً هی میگفتند روحالله جان منی، روحالله. آن هم چی؟ روحالله. ایشان گفت روحالله کیست؟ من هم نباشم، این مردم میروند. اصلاً من اگر منحرف بشوم، مردم من را کنار میزنند. این راه را میروند. گفت خاک بر سر من، خاک بر سر خمینی، اگر بخواهد این مردم فداکاری کنند و من بخواهم از آن استفاده ببرم.
اینها رهبران ما بودند. دو تا ولیفقیه داشتیم تا الان که کل حکومتها و مقامات دنیا میارزند. تمام آنها در کفه ترازو، این دو تا ولیفقیه ما، ولایت فقیه در یک کفه، باز این کفه پیروز است. هیچکدام از این رهبران دنیا نه سواد اینها را، نه شعور اینها را، نه تقوا و اخلاق اینها را، نه زهد و سازشزیستی اینها را دارند، نه مثل این رهبران ما عاشق مردم بودند. مردم را اینها غارت میکنند، اینها خودشان را نوکر مردم میدانند. هیچ کدام از اینها به شجاعت رهبران ما نیستند. تمام دنیا میترسند، جرأت نمیکنند این حرفهایی که این دو امام ما گفتند را بگویند. چون اینها تربیتشدههای مکتب قرآن، مکتب پیغمبر اکرم(ص) و مکتب اهل بیت(ع) هستند. همه اهل بیت و رهبران ما شهید شدهاند. یکی از ائمه را بگویید که شهید نشده؟ تازه راجع به امام زمان هم داریم که ایشان انقلاب بزرگ میشوند. کل جهان انقلاب میشود و دشمنان بشریت قتل عام میشوند. شهدای زیادی هم خواهند داد و حکومت واحد عدل جهانی برقرار میشود. باز در بعضی روایات داریم ایشان هم شهید میشوند. ما پیروان رهبرانی هستیم که هیچکدام آنها عمر طبیعی نکردند. همه کشته شدند. اصلاً منتظر کشته شدن بودند. اینجا اصل بر شهادت است.
امام سجاد(ع) در کربلا که اسیر شده بودند، آن موقع یک نوجوانی بودند، به شدت بدن ایشان میلرزید. تب داشتند. آن صحنهها را هم دیدند، توهین هم شنیدند، کتک هم خوردند، دستها در زنجیر بود. ابن زیاد یک توهینی به امیرالمومنین(ع) میکند و ایشان در زنجیر جواب ابن زیاد را میدهد. بعد میگوید: تو باز کی هستی؟ برای چی زنده ماندهای؟ همه مردهایشان را کشتید، این با این که نوجوان است، این چرا زنده است؟ گفت: اسمت چیست؟ گفت: علی. گفت: علی بن کدام علی؟ گفت: علیبنحسین. گفت: علی پسر حسین، گفت علی بن حسین را که کشتیم. گفت: من یک علی دیگر هستم، چون زمان معاویه اسم علی ممنوع بود و اینها.» گفت: «ما همهمان علی هستیم. علی اکبر، علی اصغر، علی اوسط، علی بزرگه، علی کوچیکه، علی وسطی. من آن علی دیگر هستم.
بعد از کشتن حرف زدی، من را تهدید کردی که چرا زنده است. این زنده است، هنوز آن چیزی که تو تهدید میدانی، آن آرزوی ماست. «القتله لنا عاده». ما به کشته شدن در راه حق عادت داریم ما هزینه میپردازیم. ما فقط حرف نمیزنیم. ما که مثل شماها نیستیم. «و کرامتنا الشهاده» شهادت برای ما کرامت است. من را به شهادت ترساندی؟ شهادت برای ما فرصت است. من آرزوی شهادت دارم. الان تو من را تهدید کردی.
خب، این رهبری که همیشه ... مگر امام خمینی و امام خامنهای کدامشان در عمرشان از مرگ ترسیدند؟ امام که صریح میگفت که کسی که از مرگ بترسد، معنیش این است که واقعاً به خداوند ایمان ندارد. گفت: ما از چه بترسیم؟ یا پیروز میشویم یا کشته میشویم. هر دویش که برای ما پیروزی است یعنی یا الان کشته میشویم، بهشت میرویم؛ یا الان پیروز میش.یم، بعداً میرویم بهشت. ما دوتا مسیر داریم، ما به بهشت ختم میشویم. با حالت لبخند هم گفت. گفت: دیگر چی از این بهتر؟ ما را از چه میترسانی؟ شما میترسید که دنبال یک چیزی هستید برای خودتان. اینجا ما دنبال چیزی نیستیم. اصلاً وصیتنامهاش را هم دیدید؟ امام گفت: از خدمت شما مرخص میشوم، دارم میروم مرخصی. اصلاً یک متلک بدی به مرگ گفت. من برای مرگ غصه خوردم؟ مرگ را مسخره کرد. گفت: خیلی آرام و راحتم با دلی آرام، ضمیری شاد، قلبی مطمئن. اصلاً نگران نیستم چون در تمام عمرم کاری جز وظیفهام انجام ندادم. هیچ وقت به فکر منافع خودم نبودم، به فکر وظایف خودم بودم. لذا خیلی آرام و شاد هستم. از خدمت شما مرخص میشوم. مرگ را مسخره میکرد و انشاءالله نفر بعد که میآید، از من بهتر و شایستهتر، کار شما را انجام میدهد. همه چیز را به خدا میسپارم. به امام میگفتند.. میگفت: اصلاً من کارهای نیستم. هی میگفتند خمینی، تو. من کارهای نیستم! مردم خود شما هم کارهای نیستید. خدا همه کار را میکند، اما به شرط ما آدم بشویم، اگر به وظیفهمان درست عمل بکنیم. بعد ببینید چه معجزههایی میشود. یک به هزار پیروز میشوی. ولی اما وقتی امام میگفت: رابطهات با خدا قطع است، به خودت تکیه میدهی، نه به خدا. دنبال منافع خودت هستی. اولاً، با هم متحد نمیشویم، چون هر کسی به فکر خودش است. ثانیاً، از شکست و مرگ میترسید. ثالثاً، اگر هم پیروز بشویم، به فکر سوء استفادههای شخصی میافتیم. این هم درسی است که امام به ما داد. گفت وقتی هدفتان معنوی است، شکستتان هم پیروزی است. هدفتان مادی است، پیروزیتان هم شکست است. الان غرب، آمریکا، اسرائیل، متحدین و نوکران آنها، نگاه همه آنها به ایران است و همه دیوانه شدهاند. میگویند رهبر اینها را زدیم، فرماندهان سپاه و ارتش را زدیم. اینها چه هستند؟ اینجوری میجنگند؟ تمام پایگاههای آمریکا را زدند. بچهها در چهارده- پانزده کشور پایگاههای آمریکا را زدند. اصلاً اینها در دنیا سابقه ندارد. الان هیچ کشوری در دنیا جرأت این کار را ندارد، نه این که این کار را بکند، بلکه جرأت گفتنش را هم ندارد. حتی روسیه، چین و... هیچ کس جرأت ندارد. اینها دیوانه شدهاند. میگویند ما تهدید میکنیم، داریم بمباران میکنیم. الان چهل - پنجاه تا شهر را دارند بمباران میکنند. حالا اینجا را نگاه نکنید که همه ما مجاهد بیخطر هستیم، اینجا شهید زنده هستیم و اینجا اصلاً خبری نیست. سی- چهلتا شهر دائم، مخصوصاً خود تهران، دائم زیر بمباران آتش است. اما مردم در خیابانها بیرون ریختهاند و فریاد میزنند: انتقام، انتقام، نبرد تا آخر! و هر کس از آتشبس یا مذاکره حرف بزند، خائن است. این مردم کجای دنیا هستند؟ آنها کلاً به شکم و زیر شکمشان وصل هستند. کلاً چیز دیگری ندارند. وقتی قیمت نفت و گاز و بنزین کمی گران میشود، در آنها ولوله میافتد. هی میگویند: جون ما تنگه هرمز را باز کنید؟ نزنید؟
الان در خبرها دیدم این کشورها آنجا گفتند میشود نزنید؟ ما ظرف دو ماه به آمریکاییها میگوییم و از آنها خواهش میکنیم از اینجا و منطقه برود شما اصلاً کسی نیستید که خواهش کنید. شما آلت دست آنها هستید، کسی نیستید، آنها شما را میگذارند و هر وقت بخواهند شما را برمیدارند. شماها سگ نگهبان آمریکاییها در این منطقه هستید. اینها که کشور نیستند بلکه پالایشگاه و پایگاه، پادگانی برای آنهاست.
اینکه واضح بود که رهبری اصلاً مثل این که عمداً در خانهاش نشست تا شهید شود. چون همه میدانستند آنها میزنند. دیگر چه کسی نمیدانست؟ بچهها هم میدانستند. خود آنهایی هم که بارها گفته بودند برای چی شما با خانوادهات در خانه نشستهای که بزنند و شهید شوی؟ برای رهبران ما در این مکتب، امام با امتش دوگانه نیست. به امتش نمیگوید شما شهید بشوید، من نه. شما جهاد کنید، من نه. ایشان قبل از انقلاب هم همیشه در خط مقدم و در خطرناکترین موقعیتها بود.
زمان جنگ هم، جنگ که شروع شد، همین دیشب دیدم در تلویزیون دارد صحبت ایشان را پخش میکنند. ایشان کلاشینکف خودش را داشت. از قبل از انقلاب گفت: «لباس ارتشی پوشیدم با کلاشینکف و با شهید چمران، همان روزهای اول جنگ آمدم. اول پیش امام گفتم: آقا میخواهم اجازه دهید ما جبهه برویم. همان روزهای اول امام گفت که آمدهاید آنجا با اهواز یک جایی، فرمانده که نباید خط مقدم برود، حتماً باید بالاخره در یک قرارگاهی باشد. ایشان گفت: من و چمران مستقیم خط مقدم رفتیم و نیمهشب با همین اسلحه لای تانکهای دشمن رفتیم.
یک سؤالی بعضیها دارند که آیا واجب نبود مراقب جانش باشد؟ این شرعاً درست است که آدم میداند کشته میشود بیاید یا نه؟ ببینید ما هر دو نمونه را در تاریخ اسلام داریم. هم موردی داریم که مراعات میکردند، محافظ داشتند، مراقبت میکردند. اصلاً پیامبر اکرم(ص) در لیله المبیت، در شبی که کفار قریش، قبیلهها، تیمهای ترور تشکیل دادند و همه با هم برنامه قطعی داشتند که آن شب به خانه پیغمبر بریزند ایشان را ترور کنند. قرار شد که یک نفر در خانه به جای ایشان بماند، در رختخواب پیامبر بخوابد و آنها فکر کنند پیامبر در خانه است و پیامبر مخفیانه از مکه خارج شد. خب ایستاد تا شهید شود. و آن شخصی که داوطلب شد، علی بود. و در رختخواب ایشان خوابید، و آنها نصف شب به خانه پیامبر ریختند آمدند بزنند دیدند پیامبر نیست. و همین باعث شد دیوانه شدند. گفتند: اینها چه جور پیروانی دارد! به جای این میآیند کشته بشوند» خب، حالا چرا پیامبر آنجا رفتند؟
در حالی که مورد دیگری هم داریم، میدانید دهها مورد پیامبر در قضاوتها و جنگها خودشان به خط میآمد. یک فرماندهی بود که میجنگید. علی میگوید: ما در جنگها هر وقت کم میآوردیم، خطر به اوج میرسید، حتی رزمندههای مجاهد ما میترسیدند و روحیه مقاومت کم میشد ما همه به پیامبر پناه میبردیم. یعنی پیامبر اینقدر روح قوی و شجاعی داشت. علی میگوید علی که شیر خدا و شمشیر خداست و خودش میگوید که: «والله به خدا سوگند اگر همه عرب در یک طرف، من در یک طرف باشم، به خدا سوگند به آنها پشت نمیکنم. میگوید وقتی که در جنگها فشار شدید میشد، به ایمان و قدرت و صبر پیامبر پناه میبردیم.
در زمان بعثت: وقتی خطر خیلی جدی میشد، خب شما اگر اینقدر شهادتطلب هستید و این که علی هم میگوید گاهی ما به پیامبر پناه میبردیم خب پس چرا آنجا یا در موارد دیگر حفاظت میکردید؟ به نظر شما جواب این سؤال چیست؟ این که امیرالمومنین(ع) ترور میشوند، میدانند، طبق بعضی نقلها امام(ع) حتی به ابن ملجم یک علامتی هم میدهند که پاشو، وقتش است! یا این که علیه امام حسن(ع) بیست بار عملیات ترور و مسمومیت انجام شد. بار بیستم شهید شدند. اولاً صلح امام حسن صلح نبود، آتشبس و مادر همه جهادها بود. و امام حسین زیر فرمان امام حسن در آن قرارداد بود و اصلاً کربلا از دل پروژه امام حسن(ع) بیرون آمد. رهبر مجاهدان خود امام حسن اینجا، فرمودند که هی میگفتند آماده شوید، معاویه دارد میآید. بعد چقدر مظلوم، واقعاً مردم امام حسن را با مردم ما مقایسه کنید.
ایشان دو تا فرمانده فرستاده بودند که بروند با یک نیروی مختصری جلوی پیشروی معاویه را بگیرند تا خود ایشان مردم را به جهاد دعوت کند، لشکر بزرگ تشکیل شود و بروند به جنگ. فرمانده اول ایشان خیانت کرد. خبر آمد که این فرمانده که با نیروها جلو فرستادید به دشمن ملحق شد و به آن طرف پناه برد. فرمانده دومی که رفته، خیانت کرده. با این که اینها سوابق خوبی داشتند. یکیشان پسرعموی ایشان بود. ترسیده بودند. آنها گفتند اگر با ما باشید، پول، رشوه، مقام و... به شما میدهیم. اگر بایستید، تکهتکهتان میکنیم، شما کارتان تمام است. نفر سومی که امام حسن دارند میفرستند - این مظلومیت را ببینید چقدر است - میگوید برو، فلانی خیانت کرد، برو خط مقدم را حفظ کن تا من مردم را جمع و جور کنم و بیاورم! بعد با طعنه و لبخند تلخی امام حسن فرمودند که: تو هم بر نخواهی گشت، تو هم برنمیگردی! شما به خیالتان باد از آنطرف وزیده، شما حزب باد هستید. مردم را در مسجد جمع کردند. مردم، معاویه با صد هزار نیرو دارند میآیند. چون امیرالمومنین شهید شدهاند و مردم بیعت کرده بودند. بیعت با امام حسن قویتر بود، ولی شش ماه نشده وقتی دیدند قضیه جدی است، همینها که بیعت کرده بودند و جهاد، جهاد میگفتند، زدند به چاک! امام حسن گفت که اینها اگر بیایند پدرتان را درمیآورند. بعضیها گفتند: آقا دیگر چقدر جنگ؟ هی جنگ، جنگ تا پیروزی؟ زمان امیرالمومنین، دشمن سه تا جنگ به ما تحمیل کرد و ما جنگیدیم، دهها هزار شهید دادیم. باز دوباره الان هم ما بخواهیم جلوی اینها بایستیم، دهها هزار شهید دیگر میدهیم. بعدش هم اصلاً معلوم نیست چه میشود. شما آدم درستی هستید. آنها ناپاک هستند، ولی ما دیگر حال جنگیدن نداریم! دقت کنید چقدر امام حسن مظلوم بوده. امام حسن آن موقع در واقع فقط امام حسین و یک جمع اندکی را داشت.
شما ببینید امام و رهبر آمده به مسجد و دارد سخنرانی میکند دشمن دارد میآید، پدرتان را در میآورد، پوستتان را میکند، اینها دیکتاتور و دزد و فاسد هستند. از خودتان و از خانههایتان دفاع کنید. جمعیت شعار دادند: «البقیه، البقیه!» یعنی زندگی، زندگی. ما میخواهیم بمانیم! عیب ندارد، آنها بیایند ولی در عوض کشته نمیشویم. ذلت هست ولی بالاخره با همان ذلت بقیه زندگیمان را ادامه میدهیم تا بمیریم. اما بعد برایشان زندگی هم نمانده بود. امام حسن آنجا از منبر پایین آمد و گفت من شما را میتوانم به زور به جهاد ببرم؟
حالا آن ملت بیشرف را، آن خواص را، آن آدمهای بیلیاقت را با این بخشی از مردم ما مقایسه کنید که ایستادهاند. حالا جالب این است که این دفعه من دیدم بعضی از اینهایی که تا همین چند وقت پیش ضدانقلاب بودند، همهشان حالا انقلابی هستند و میگویند باید برویم با آمریکا بجنگیم. این از برکات خون امام شهید و خون ایشان است. ایشان خواست پایان تمام عمرشان جهاد باشد. پایان عمرشان هم با شهادت باشد.
ایشان یک غزلی هم در استقبال از شهادت گفتهاند من برایتان بخوانم. یادتان هست امام یک شعری گفته بودند که: من انتظار فرج از نیمه خرداد کشم. ما میگفتیم منظور ایشان چیست؟ ایشان همان نیمه خرداد از دنیا رفتند. نهضت ایشان از پانزده خرداد شروع شد. رحلت ایشان هم روز 15 خرداد بود.
حالا یک چیز جالبتر، دیروز یکی از رفقا گفت عمر ایشان دقیقاً به اندازه امام بود. هر دو 86 سال و ششماه داشتند که این هم خیلی چیز عجیبی است. به یک عمر.
میدانید که هر سال چنین شبی شعرا پیش ایشان میرفتند. امشب همه شاعران هستند اما شمع شاعران نیست و در همه شهرها خود این بچهها نشستهاند و به یاد ایشان مینشینند شعر میگویند. ایشان چندتا نهضت راه انداختند.
-نهضت بازتولید انقلاب در نسل جدید. همه انقلابها نسلهای بعدیشان دیگر فاتحه را میخوانند و کنار میروند. هیچ انقلابی بیشتر از یک یا حداکثر دو نسل ادامه پیدا نمیکند. الان ما داریم در نسل جدید، نسل سوم و چهارم، داریم بچههایی را میبینیم که مثل دهه شصت هستند. ایشان که چند بار میگفت بچههای این نسل از بچههای آن موقع بهتر هستند. بعضیها میگفتند حالا ایشان مثلاً شاید دارد هندوانه زیر بغل اینها میگذارد که جذب اینها را کند اما واقعاً عقیده و نظر ایشان همین بود. میگفت همه فکر میکردند باب شهادت بسته شد. اما شهدای مدافع حرم را دیدید. حججیها، و... را دیدید که مثل بچههای دهه شصت، چه بسا بعضی از آنها قویتر هستند. در این کودتا، شبه کودتایی که شد، و در جنگها و نبردهایی که الان درگیریم و آنهایی که در آینده خواهد شد. میدانید در آن جنگ دوازده روزه چهل نفر از این بچههایی که پای لانچرهای موشکها بودند، چهل نفرشان برای زدن هفتاد تا موشک، چهل نفر در یک شب شهید شدند. یعنی تا موشک را میزدند، آنها هم میزدند همان نقطه را. این بچهها تکهتکه میشدند. دوباره بعدی، بعدی. چهل تا از بچهها با این که میدانستند قطعاً شهید میشوند. اینها چه کسانی هستند؟ اینها بچههای همین نسل جدید هستند. اینها که نه در انقلاب، نه در جنگ بودند.
یک غزلی از ایشان دیدم، که این هم یکی از چیزهایی است که واضح است. اصلاً دارد میگوید که چه زمانی شهید میشود. ایشان میگوید:
دل را ز بیخودی سر از خود رمیدن است،
جان را هوای از قفس تن پریدن است.
میگوید وقتش رسیده که از این قفس بیرون بپریم، و در واقع به مردم گفت که من دیگر تا الان هر کاری توانستهام، کردهام. ما دیگر رفتیم، از این به بعد شما خودتان بروید. ما دیگر رفتیم.
از بیم مرگ نیست که سر دادهام فغان،
بانگ جرس ز شوق به منزل رسیدن است.
میگوید این نالههایی که میزنم از ترس مرگ نیست، از بس خوشحالم که دارم به مقصد میرسم.
بانگ جرس ز شوق به منزل رسیدن است.
دستم نمیرسد که دل از سینه برکنم.
نمیتوانم قلبم را از سینه بیرون بکشم اما یک علاج دارد و آن علاج چیست؟
گریبان دریدن است.
من گریبانم را پاره میکنم، نمیتوانم قلبم را از سینه بکشم بیرون، ولی گریبانم را پاره میکنم.
شامم سیهتر است ز گیسوی سرکشت،
خورشید من برآی که وقت دمیدن است.
سوی تو ای خلاصه گلزار زندگی،
مرغ نگه، در آرزوی پرکشیدن است.
بگرفته آب و رنگ ز فیض حضور تو،
هر گل در این چمن که سزاوار دیدن است.
با اهل درد، شرح غم خود نمیکنم،
تقدیر قصه دل من ناشنیدن است.
میگوید قصهها و غصههایم را به هیچ کس نمیگویم، تقدیر غصهها و قصههای من این است که شنیده نشوند. جلوی مردم میآیم، لبخند میزنم، آرام هستم. اما این غمها را درون خودم دفن میکنم و نمیخواهم مردم ناراحت شوند. این مشکلات، این مشکلات کشور، مسائل مختلف، از دشمن گاهی از دوست، من همه این چیزها را قورت میدهم، نمیخواهم مردم ناراحت شوند. با مردم که روبرو میشوم میخندم. آنها نگران هستند، من میگویم آرام باشید، نگران نباشید، در حالی که خطرات جدی بود.
آن را که لب به جام هوس گشت آشنا.
میگوید وقتی این لب ما با آن جام هوس، عشق او آشنا شد، چشیدی یک مزهمزهای کردی، دیگر سزایش چیست؟ لب حسرت گزیدن است.
حالا این بیشرفها در خارج جشن گرفتهاند که ایشان را کشتند. آمریکا دارد میآید، اسرائیل آمد. آی گرفتن، انقلاب تمام شد! الان میرویم ایران را میگیریم. از این حرفها. در خیابانهای واشنگتن و لندن و پاریس عرق میخورند، لخت میشوند، میرقصند، شاد هستند و جشن میگیرند. و مردمشان اینجا زیر بمباران، 180 تا بچههای دختر و طفلکها را زدند کشتند. الان امروز دیدم ورزشگاه آزادی زده است. تا الان ده تا بیمارستان را زدند. بعد دارد مساجد و مراکز سپاه بسیج و کلانتریها و پادگانها را میزند که میزنیم. اینها میترسند یا کشته میشوند. اکثرشان میترسند، درمیروند. چند هزارتا آدم مسلح مزدور در شهرها مخصوصاً تهران میفرستیم همینهایی که چند هفته پیش زدند، دو هزار نفر را در خیابانها کشتند. یک عده هم از دور، یک عده هم از بیرون بیاورند. اینها میرویم شهرها را میگیریم. کسی نفسکش نیست بیاد جلو. آمدیم توی خیابانها. خیابانها را فتح میکنیم، حکومت سرنگون میشود میگیریم. آمریکا و توله شاه و منافقین و... میآیند. همه آنها خودشان یک اقلیتی هستند، پوست همدیگر را میکنند. یک فیلمی نمیدانم دیدید یا نه در اروپا. اینها در یک میدانی جمع شدهاند که علیه ایران باشند. پنجتا گروه هستند، فحشهای خواهرومادر بهم میدهند! حتی زنهایی که در بین آنها هستند، زنهایشان هم فحش خواهرومادر میدهند. یعنی حیوانات دیوانه مست زنجیری و وحشی هستند. یک کپه صد- دویست نفری از تجزیهطلبان کُرد هستند، یک کُپه این ساواکی و شاهدوستها هستند، یک کپه هفتاد هشتاد نفری از زن زندگی آزادیها هستند و گروهی از چپها و کمونیستها. آنها فراموش کردهاند که قرار بوده علیه ایران حرف بزنند و به جان همدیگر افتادهاند. باید ما برویم اینها را از هم جدا کنیم بگوییم شما قرار بود علیه ما باشید، پس چرا دارید همدیگر را میزنید! بد است! اصلاً ضد انقلابهای ما خیلی بیادب شدهاند؛ ضد انقلابهای قبلی بهتر بودند! کنار هم میایستند، بهم حواله میدهند! فحشهای ناموسی میدهند. برای هم چاقو میکشند، این میگه تکهتکهات میکنم اون یکی یک چیز دیگر میگوید! اصلاً سیرک و باغ وحشی برای خودش است! ما حتی از ضد انقلاب هم شانس نیاوردیم. برخی کشورها اپوزیسیونی دارند که افراد متشخص و باسواد و باادب هستند دارای پایگاه مردمی هستند. اما اینها یک مشت حیوان دور هم نشستهاند که اگر فیلم آنها را پخش کنند یک فیلم کمدی پرفروش خواهد شد. و ما باید خدا را شکر کنیم که رهبر ما خامنهای بود. رهبر آنها ترامپ و نتانیاهو است؛ چه افتخاری بالاتر از این؟
و یک چیز جالبتر این که، برخی از اینهایی که در همین اغتشاشات بازی خورده بودند، هر چه ماهوارهها میگفتند باور میکردند و هر چه را میشنیدند، باور نمیکردند. بعضی از اینها با خون ایشان، با شهادت ایشان تکان خوردند. یعنی به این سمت آمدند. همین الان در خیابانها، بعضی از همینها هستند. در همین خیابان و شهرهای دیگر، از تیپ ظاهرشان معلوم است که میگویند باید انتقام خون آقامون را بگیریم. اینها معجزه خون شهید است.
یکی از این افراد مقالهای نوشته بود که میخواهم برایتان بخوانم. البته در فضای مجازی اسمهای واقعی که نیست اما مطلبش این است: آقاجان، ما را ببخش. این فرد از آنهایی بوده که به رهبری فحش میداده و مرگ بر دیکتاتور میگفته. اگر خامنهای دیکتاتور است، کسی که تمام عمر و سطح زندگی ایشان از همه مردم پایینتر بوده، از همه انتقادپذیرتر ، و چیزهایی هم که یقین داشت باید بشود، وقتی میدید پذیرش نیست، نمیکرد.
مگر ایشان اول همین مذاکرات را نگفت که به جایی نمیرسد؟ چرا پس شما اجازه دادی مذاکرات سالها ادامه پیدا کند؟ چرا دوباره گذاشتید که مذاکره بشود؟ شما که از اول گفتی اینها دروغ میگویند، اینها اهل مذاکره نیستند، اینها فقط دستور میدهند، میکشند، غارت میکنند، با کسی مذاکره برابر نمیکنند. اینها حتی اگر امضا هم بکنند، خیانت میکنند و پاره میکنند. وسط مذاکره، دور قبلی هم وسط مذاکره حمله کرد، ترور کرد. این دور هم وسط مذاکره پاره کرد.
خب ایشان که از اول گفت این مذاکره به جایی نمیرسد. هر کس فکر میکند اینها واقعاً اهل مذاکرهاند، به تعهداتشان عمل میکنند، به حقوق ما پایبند هستند، معلوم میشود نه اینها را میشناسد نه سیاست را میشناسد. خب پس چرا شما اجازه دادی بیست سال، ده- پانزده سال، مدام مذاکره مذاکره، با این که خودت بارها گفتی که من مطمئن هستم به جایی نمیرسد؟ چرا گفتی؟ برای این که ایشان گفت: یک بخشی از مردم ممکن است واقعاً فکر کنند که به نتیجه میرسد. من نمیتوانم بگویم چون من میدانم، پس نمیگذارم. نه، بالاخره مردم رأی دادند. در ذهن مردم این است. بسیار خوب، امتحان کنید. و تا جایی که کشور را نفروشند، مدارا میکنیم، میرویم جلو. چون هدف اصلی، موضوع اصلی مردم هستند. الان من فکر میکنم همه مردم فهمیدهاند چه خبر است. اگر کسی الان هم نفهمیده، باید تحت درمان باشد یا نفوذی و جاسوس است! الآن دیگر چه کسی است که این را نفهمیده باشد.
این میگوید: آقاجان، من و دوستانم را ببخش.در این سالها خیلی به شما توهین کردیم، کینه داشتیم، شایعاتی را که بیدلیل میآمد، همه جا پخش میکردیم. قبلا حتی فکر میکردیم اگر شما بمیری یا کشته شوی، ما خوشحال هم میشویم. اما آقا، ما را ببخش.» من از روی متن مقالهاش میخوانم:
ما فکر میکردیم سال 88 دستور تقلب دادهاید و علیه شما در خیابان شعار دادیم. بعد معلوم شد آنهایی که گفتند تقلب شده، متقلب بودند و تقلبی نشده بود. ما فکر میکردیم شما دیکتاتور هستید. بعد فهمیدیم بیشترین مشورت و نقدپذیری در شما بود و بارها با این که نظرتان چیز دیگری بود، اما نظرتان را کنار گذاشتید.
میدانید زمان امام(ره)، حالا آنهایی که سنشان بالاتر است، ما فکر میکردیم مثلا امام به بنیصدر رأی داده است. بنیصدر هم خیلی حقه باز بود. بنیصدر هم با این که بچه آخوند و پدرش مجتهد و خودش هم منتقد و مخالف شاه در پاریس بود و با تیپهای جبهه ملی و اینها بود، با امام با هواپیمای امام آمد. مردم اصلا فکر کرده بودند این و یزدی و قطبزاده و اینها مثلا مورد تأیید امام هستند؛ دیگر با هواپیمای امام اینها هم بودند، آمدند. یکی از دلایل اصلی که مردم به او رأی دادند این بود و همه فکر میکردند امام به بنیصدر رأی داد. من خودم هم همینطور فکر میکردم، البته من به بنیصدر رأی ندادم، من به مرحوم آقای حبیبی رأی دادم چون میدیدم حرفهای این آدم، یک آدم جاهطلب و مریض است.»
«ما فکر میکردیم امام(ره) اول انقلاب مهندس بازرگان را با میل خودش نخستوزیر موقت دولت موقت کرد. ما فکر میکردیم که آقای منتظری (قائممقام رهبری) را امام گفته کنار بگذارید! یعنی سه نفر اصلی حکومت جمهوری اسلامی و انقلاب در دهه شصت. بعد معلوم شد ایشان مخالف بوده. این دیکتاتور است؟ سر قضیههای منتظری که قائممقام رهبری بود و نشان داد آدم ضعیف و سادهلوح است، و بعد هم لجبازی که میدانی آدم را تا بیدینی جلو میبرد. یک نمونهاش شیخ علی تهرانی در همین مشهد بود. یک نمونهاش هم ایشان (امام) با این که آقای منتظری خیلی زحمت کشیده بود از بازیهای دور و بریها، نفوذیها بازی بخورد، درگیر شد. و اینها را من کار ندارم سر مهدی هاشمی که منتظری فامیل او بوده، عدهای را کشته بود، که امام گفت قاتل است و باید مجازات شود، دادگاه تشکیل بدهید. گفت نه. یکی از دلایلی که با امام درافتاد این بود که این نباید کارش داشته باشد. برای چی؟ آدمی که چند نفر را کشته، قاتل است؟ چون فامیل شماست و شما قبولش داری، نباید محاکمه شود؟ این اصلا خلاف عدالت است. بعد که خودش اعتراف کرد و گفت آقای منتظری در جواب امام یک نامهای نوشت که خب حالا فرضا من در مورد آقای هاشمی اگر اشتباه کرده باشم، مگر خود شما اشتباه نکردی؟ مگر خودت بنیصدر و بازرگان نیاوردی؟ اینها را کی آورد؟ آنجا امام در جواب گفت، تازه ما مردم فهمیدیم. امام در جواب گفتند والله من با نخستوزیری بازرگان موافق نبودم، منتهی نخواستم نظرم را تحمیل کنم. والله من به بنیصدر رأی ندادم. ولی وقتی دیدم رأی آورد، همراهی کردم. والله من از اول با قائممقامی شما (منتظری) مخالف بودم. برای این که شما آدم باسواد و مبارزی بودی اما عقل لازم برای رهبری را نداشتی! خب این دیکتاتور است؟ همه مگر نمی دانستند بعضی از افرادی که رئیسجمهور شدند با امام(ره) مسئله داشتند؟ همه میدانستیم، خود ایشان که از همه بیشتر میدانست. در مورد همه آنها گفته بود. هر کدام که بیاید و رأی بیاورید، من همراهی میکنم. با این که اینها را میشناخت. اینها دیکتاتوری است؟
میگوید: آقاجان، ما را ببخش. فکر میکردیم دیکتاتور هستید. بعد فهمیدیم آنجایی که محکم ایستادی، قاطعیت برای دفاع از رأی مردم بود، نه دیکتاتوری. تصورمان این بود که نیروی مقابل شما، آنهایی که با شما در جمهوری اسلامی مخالف هستند مدرن و دموکراتیک هستند و به فکر حقوق مردم هستند اما بعد فهمیدیم مشتی خودباخته و هرزگان ذهنیاند که بویی از آزادی و انسانیت نبردند و مسئلهشان حقوق مردم نیست، جاهطلبیهای خودشان است؛ به خصوص وقتی فهمیدیم چقدر شما را آزار دادند و شما به مردم، به ما نمیگفتی. نمیگفتی که اینها چه دارند میکنند و چه میگویند. ببخش ما را که فکر میکردیم دکمهای روی میز شما در دفترتان هست که اگر آن را بزنید، مشکلات اقتصادی حل میشود و همه چیز ارزان میشود، ولی شما عمداً آن دکمه را نمیزنید. هی میگفتیم برای چی مشکل را حل نمیکند؟ در حالی که ما خودمان به رئیسجمهورها و وکلای مجلس و شوراهای شهر و روستا، تمام مسئولین را خود ما انتخاب کردیم! ما فکر میکردیم شما یک دکمهای داری، که اگر آن را بزنی، همه چی ارزان میشود، مشکلات حل میشود. میگفتیم برای چی دکمه را نمیزنی؟ میگفتیم خودش کجاست؟ حتما صد متر زیر زمین و مخفیگاه رفته است!
یک الاغی هم اینجا در مشهد، سوار ماشین شدیم که حرم برویم گفت حرم نروید. خامنهای آنجا زیر حرم قایم شده که نزنند. آمریکا ممکن است بیاید حرم را بزنند. یکی گفت لویزان رفته صد متر زیر زمین، رفته فلانجا مخفیگاه ساختند و... این همان کسی است که دخترانش پیش ایشان میروند به آنها میگوید دیگر اینجا نیایید. آنها هم میگویند ما زندگی بعد از شما را نمیخواهیم. آقاجان، ما را ببخش. میگفتیم خودش کجاست؟ در حالی که تو در همان اتاق کوچک با میز و صندلی معمولی و بدون فرش نشسته بودی و مثل همیشه مشغول تلاش برای حل مشکلات اقتصادی و اجتماعی ما بودی و داشتی روی همان میز و صندلی پلاستیکیات در برابر بزرگترین ارتشهای استکباری تاریخ و مجهزترین امپراتوریهای فاسد جنگ را فرماندهی میکردی.
آقاجان ما را ببخش در حالی که ما بی خود میترسیدیم شما که هزار دلیل برای ترسیدن داشتی نمی ترسیدی و به ما شجاعت میدادی
آقاجان ما را ببخش که ساده لوح بودیم هر دروغی که در رسانهها به ما گفتند باور کردیم هر چه در مورد تو گفتند گفتیم یا راست است یا به احتمال قوی راست است در حالی که همه آنها دروغ بود هر دروغی که میتوانست به ما کمک کند که با خودمان بگوییم من خوبم رهبری و جمهوری اسلامی و انقلاب اسلامی بد است و این ایران بدترین کشور جهان است و همه دنیا خوشبخت و بدون مشکل هستند و ما اینجا بدبخت ترین مردم دنیا هستیم و ما همه را بیدلیل باور کردیم.
آقا جان ما را ببخش که طوطی وار به دنبال غول رسانهای دروغگوی دشمن در تمام این سال ها راه افتادیم و هر چه به دهانمان آمد به تو گفتیم و تو میشنیدی و به مردم میگفتی در برابر اهانت به من سکوت کنید جواب ندهید.
آقا جان ما را ببخش که نمی فهمیدیم امنیت چیست و چه کسانی دارند بهای این امنیت رو میدهند. سپاه و ارتش و بسیج و... ما نمیدانستیم استقلال چه هزینه ای دارد و هیچ کشوری در جهان به اندازه ایران مستقل نیست و عزیز نیست و همه ملتها و حکومتها در زنجیر ذلت و اسارت و تحت سلطه هستند و ایرانی بودن وسط این جنگل بین الملل جهانی چه افتخار بزرگی بود و ما نمیفهمیدیم.
آقاجان اما حال که در خون خود غلتیدی و بدنت تکه تکه شد و اثری از بدن سالم خود و خانوادهات نیست ما دیگر اشتباه نخواهیم کرد و خط خونین شما را ادامه خواهیم داد.
والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته
هشتگهای موضوعی